μικρό περιθώριο σκέψεων

Χαιρετώ σας, ελπίζω να είστε όλοι καλά. Γνωρίζω πολύ καλά ότι έχω εξαφανιστεί από προσώπου γης, αλλά τα πράγματα είναι περίεργα και οι καιροί που διανύουμε ακόμη περιεργότεροι. Αποφάσισα σήμερα να επιστρέψω με ένα μικρό ποίημα που επέλεξα για δυο λόγους - πρώτον, ακούω σε συνεχή επανάληψη αυτό από ΚΥ και δεύτερον, από όταν επέστρεψα στα θρανία για την πρακτική μου δεν έχω σταματήσει να το σκέφτομαι (βρισκόταν στη λογοτεχνία κατεύθυνσης).  Ελπίζω να το απολαύσετε. Εις το επανιδείν.  Ποτέ στ’ αλήθεια δεν το ’μαθα τί είναι τα ποιήματα. Είναι πληγώματα είν’ ομοιώματα φενάκη φρεναπάτη; Φρενάρισμα ίσως; ταραχώδη κύματα; τί είναι τα ποιήματα; Είν’ εκδορές απλά γδαρσίματα; είναι σκαψίματα; Είναι ιώδιο; Είναι φάρμακα; είναι γάζες επίδεσμοι παρηγόρια ή διαλείμματα; Πολλοί τα βαλσαμώνουν ως μηνύματα. Εγώ τα λέω ενθύμια φρίκης.

Καλησπέρα φίλες και φίλοι!  Προσπαθώ εδώ και μέρες να σκεφτώ τι μπορώ να ανεβάσω στο μικρό μου περιθώριο, και παρόλο που έχω αρκετές ιδέες (και πολλές ημιτελείς απο το παρελθόν) δεν έχω καταφέρει να ολοκληρώσω καμία, οπότε ήρθα να σας μιλήσω λιγάκι για την ταινία του καλοκαιριού μου - τη φωλιά του κούκου.  Disclaimer: δεν θα είναι μια κριτική σαν όλες τις άλλες γιατί σε κανένα απο τα διαρκή rewatching μου δεν κατάφερα να κρατήσω σημειώσεις, άρα δε μπορώ να πιάσω και να μιλάω για κάθε σκηνή ξεχωριστά όπως έκανα πολλές φορές στον παλιό Σινεντόκοσμο.  Εγώ και η συγκεκριμένη ταινία έχουμε μια περίεργη ιστορία η οποία πάει πολύ πίσω - εδώ και τρία χρόνια, προσπαθώ κάθε καλοκαίρι να την δω και μέχρι φέτος ποτέ δεν είχα καταφέρει να την ολοκληρώσω. Έφτανα πάντα στα μισά και λίγο παραπάνω και είτε δεν προλάβαινα να δω το υπόλοιπο γιατί είχα άλλα πράγματα να κάνω είτε την έβαζα αργά το βράδυ και με έπαιρνε ο ύπνος. Φέτος ήταν η χρονιά που κατάφερα να την ολοκληρώσω και να την αγαπ...

Αγαπημένοι φίλοι και πιστοί ακόλουθοι του Σινεντόκοσμου, νιώθω πως ήρθε επιτέλους η στιγμή να σας καλωσορίσω στο νέο μας σπίτι! Αυτή η δημοσίευση γίνεται κυρίως για να ξέρετε πως το παλιό blog δεν διαγράφεται, αλλά επειδή πλέον μου έχει γίνει τρομερά δύσχρηστο το wordpress πήρα την απόφαση να το μεταφέρω σε μια πλατφόρμα που έχω ξαναδουλέψει - βρίσκεστε εδώ, στο blogger. Δεν μπορούσα να αλλάξω ούτε τη διάταξη, ούτε το θέμα του blog αλλά ούτε και να γράψω μια δημοσίευση χωρίς να τα παρατήσω στη μέση πριν απο λίγο καιρό. Για αυτό το λόγο αποφάσισα να κάνω μια "μετακόμιση" - αν και το γεγονός πως θα με βλέπετε σπανίως φοβάμαι πως δεν θα αλλάξει.  Βλέπετε, τώρα μπαίνω στο τελευταίο μου έτος της σχολής και αν δεν ασχολούμουν τόσα χρόνια συστηματικά, δεν θα ασχοληθώ μάλλον ούτε φέτος. Όχι πως δεν έχω σχέδια για το μικρό μου περιθώριο... Αν μη τι άλλο, είναι πολλά και περιμένω να υλοποιηθούν. Είναι σχεδόν όσα και τα ημιτελή post που υπόσχομαι τόσο καιρό να ανεβάσω, μα α...