Καλησπέρα φίλες και φίλοι!
Προσπαθώ εδώ και μέρες να σκεφτώ τι μπορώ να ανεβάσω στο μικρό μου περιθώριο, και παρόλο που έχω αρκετές ιδέες (και πολλές ημιτελείς απο το παρελθόν) δεν έχω καταφέρει να ολοκληρώσω καμία, οπότε ήρθα να σας μιλήσω λιγάκι για την ταινία του καλοκαιριού μου - τη φωλιά του κούκου.
Disclaimer: δεν θα είναι μια κριτική σαν όλες τις άλλες γιατί σε κανένα απο τα διαρκή rewatching μου δεν κατάφερα να κρατήσω σημειώσεις, άρα δε μπορώ να πιάσω και να μιλάω για κάθε σκηνή ξεχωριστά όπως έκανα πολλές φορές στον παλιό Σινεντόκοσμο.
Εγώ και η συγκεκριμένη ταινία έχουμε μια περίεργη ιστορία η οποία πάει πολύ πίσω - εδώ και τρία χρόνια, προσπαθώ κάθε καλοκαίρι να την δω και μέχρι φέτος ποτέ δεν είχα καταφέρει να την ολοκληρώσω. Έφτανα πάντα στα μισά και λίγο παραπάνω και είτε δεν προλάβαινα να δω το υπόλοιπο γιατί είχα άλλα πράγματα να κάνω είτε την έβαζα αργά το βράδυ και με έπαιρνε ο ύπνος. Φέτος ήταν η χρονιά που κατάφερα να την ολοκληρώσω και να την αγαπήσω για πληθώρα διαφορετικών λόγων. Την είδαμε και με τον Μπίμπι τον Ιούλιο, την είδα και μόνη μου καμια δεκαριά φορές σε διαρκή λούπα, την έδειξα και σε όλο μου το σόι και δεν έχει τέλος αυτή η λίστα.
Τα θέματα ψυχικής υγείας πάντοτε με ελκύουν στο να δω/διαβάσω κάτι και τα ψυχιατρεία είναι απο τα αγαπημένα μου settings σε ταινίες και σειρές. Όλα ξεκίνησαν κάποια χρόνια πριν, που είχα δει το Girl, Interrupted και μετά πήρα παραμάζωμα όλες τις ταινίες και τις σειρές που είχαν τέτοιο θέμα ή setting. Δεν μπορώ να εξηγήσω αυτή την περίεργη έλξη, αλλά όπως φαντάζεστε η συγκεκριμένη ταινία βρισκόταν στη λίστα μου καιρό. Περνάω στα της ταινίας και επανερχόμαστε ξανά αργότερα στον ατελείωτο μονόλογο μου.
Το θέμα της ταινίας είναι απλό: έχουμε έναν εγκληματία (τον πρωταγωνιστή μας τον Μακ) ο οποίος παριστάνει τον τρελό για να γλιτώσει τα καταναγκαστικά έργα στη φυλακή. Τον πρωταγωνιστή μας τον στέλνουν σε ένα ψυχιατρικό ίδρυμα για να αξιολογηθεί, και απο τη στιγμή που μπαίνει μέσα ξεκινά μια επανάσταση ενάντια στο προσωπικό του ιδρύματος και κυρίως την καταπιεστική νοσοκόμα Ράτσεντ. Περισσότερα δε λέω γιατί εδώ είναι spoiler free zone, αλλά το ταινιάκι μας είναι βασισμένο στο
ομώνυμο βιβλίο του Ken Kesey (το οποίο μετά την ταινία θέλω διακαώς να διαβάσω). Γενικότερα παίζει μεταξύ λογικής και τρέλας σε πολλά σημεία και είναι μια ταινία που μου προκάλεσε πολλά αντικρουόμενα συναισθήματα. Απο τη μια πλευρά, μου δημιούργησε αισθήματα αισιόδοξα όπως η ελπίδα, αλλά απο την άλλη με στεναχώρησε και με σύγχισε πάρα πολύ. Μου άρεσε που είδα έννοιες όπως η τιμωρία, ο εγκλεισμός και η τυραννία να παρουσιάζονται με τρόπο που τις ένιωσα ως θεατής και κατάφερα να συμπονέσω και να συμπαθήσω βαθιά τους ήρωες μέσα απο την παρουσίαση και τη σκιαγράφηση τους. Μια έννοια που μου έκανε εντύπωση στη συγκεκριμένη ταινία και με προβλημάτισε ήταν ο "εθελοντής" έγκλειστος, ο οποίος απο οτι φάνηκε δεν ήταν και τόσο εθελοντής στην τελική. Η ιδέα της ελπίδας που δόθηκε στη διάρκεια της ταινίας... γύρισε τελικά σε ένα οδυνηρό, αν και όχι unexpected twist. Πολλές φορές αναρωτιέμαι πως γίνεται αυτή η ταινία, που άργησα να δω και τελικά με σύγχισε αρκετά, να έγινε τόσο γρήγορα ένα κομμάτι του εαυτού μου που ζητάω ξανά και ξανά. Κάποιες σκηνές της μοιάζουν με τη μικρογραφία μιας κοινωνικής επανάστασης που πνίχτηκε στο αίμα, και κάποιες άλλες είναι ένας οδηγός αισιοδοξίας. Πολλές φορές το φως είναι πράγματι μια νέα τυραννία-
Όμως έξω απο το ίδρυμα υπάρχει ένας άλλος κόσμος και πρέπει να αναρωτηθούμε κάτι - αν αυτοί είναι τρελοί, εμείς κατά πόσο λογικοί είμαστε;
Κάτι τελευταίο - με προβλημάτισαν πολύ οι μέθοδοι "θεραπείας" που χρησιμοποιούνταν κατά τη διάρκεια της ταινίας και με έκαναν να σκεφτώ διάφορα θέματα ιατρικής δεοντολογίας και ηθικής γενικότερα. Δεν θέλω να μιλήσω πολύ για αυτό, αλλά δεν το βρήκα καθόλου σωστό δεδομένων των περιστάσεων που πραγματοποιήθηκε.
Δεν ξέρω αν επιθυμώ να γράψω περισσότερα. Ίσως επανέλθω κάποια στιγμή με περισσότερα σχόλια, ίσως και όχι. Μέχρι τότε πείτε μου αν την έχετε δει, ελάτε να μιλήσουμε για αυτήν απο κάτω (ή ακόμη καλύτερα, αν έχετε διαβάσει το βιβλίο μιλήστε μου για αυτό!).
Εις το επανειδείν :)
ΥΓ2. αυτή η ταινία με έκανε να βεβαιωθώ για το οτι ο Νίκολσον είναι πάντοτε η σωστή επιλογή για τον ρόλο ενός τρελού, και με έκανε να τον αγαπήσω λίιιιιγο περισσότερο
ΥΓ3. ειδικά ευχαριστήρια στον φίλο που με τόση επιμονή με έκανε να της δώσω την εκατομμυριοστή (και μοιραία) ευκαιρία ♥
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου