αυλαία και πάμε | ένα νέο περιθώριο

Αγαπημένοι φίλοι και πιστοί ακόλουθοι του Σινεντόκοσμου, νιώθω πως ήρθε επιτέλους η στιγμή να σας καλωσορίσω στο νέο μας σπίτι!

Αυτή η δημοσίευση γίνεται κυρίως για να ξέρετε πως το παλιό blog δεν διαγράφεται, αλλά επειδή πλέον μου έχει γίνει τρομερά δύσχρηστο το wordpress πήρα την απόφαση να το μεταφέρω σε μια πλατφόρμα που έχω ξαναδουλέψει - βρίσκεστε εδώ, στο blogger. Δεν μπορούσα να αλλάξω ούτε τη διάταξη, ούτε το θέμα του blog αλλά ούτε και να γράψω μια δημοσίευση χωρίς να τα παρατήσω στη μέση πριν απο λίγο καιρό. Για αυτό το λόγο αποφάσισα να κάνω μια "μετακόμιση" - αν και το γεγονός πως θα με βλέπετε σπανίως φοβάμαι πως δεν θα αλλάξει. 

Βλέπετε, τώρα μπαίνω στο τελευταίο μου έτος της σχολής και αν δεν ασχολούμουν τόσα χρόνια συστηματικά, δεν θα ασχοληθώ μάλλον ούτε φέτος. Όχι πως δεν έχω σχέδια για το μικρό μου περιθώριο... Αν μη τι άλλο, είναι πολλά και περιμένω να υλοποιηθούν. Είναι σχεδόν όσα και τα ημιτελή post που υπόσχομαι τόσο καιρό να ανεβάσω, μα ακόμη ψάχνω κουράγιο να τα τελειώσω. Θα προσπαθήσω να βρίσκομαι όσο περισσότερο γίνεται κοντά σας και να μην αντιμετωπίζω πλέον το περιθώριο μου σαν υπερήλικα συγγενή που επισκέπτομαι σπανίως. Γιατί αν μη τι άλλο, αυτό εδώ είναι μεγαλύτερο κομμάτι μου απο οτι νομίζει κάποιος... Είναι ένα όνειρο παιδικό, που γκρεμίζω και ξαναχτίζω απο την αρχή τα τελευταία χρόνια στην προσπάθεια μου να το τελειοποιήσω. Είναι το νέο σπίτι των σάπιων τετραδίων μου. 

Είναι το περιθώριο μου, ο Σινεντόκοσμος.